Do walki Rosjanie rzucili wszystkie rozporządzalne siły – cały 7 Korpus Pancerny i 9 Korpus Zmechanizowany 3 Armii Pancernej Gwardii. 24 lutego najbardziej zażarte walki miały miejsce przy ul.Rybackiej i tzw. Nowogrodzieckiego Przedmieścia, położonego na wschód od cmentarza komunalnego przy obecnej ul. Zgorzeleckiej. Niemcom udało się odbić cmentarz i gospodę „Pod Sinym Szczupakiem”, która wznosiła się przy ul. Wrocławskiej nieopodal cmentarza.

26 lutego zaciekłe walki toczyły się przy obecnej ul.Hutniczej i na wschodnim odcinku ul. Izerskiej. Zabudowania przylegające do ul.Hutniczej od strony północnej stanęły w płomieniach. Rosjanie zdobyli niewiele terenu w pobliżu dworca kolejowego i klasztoru sióstr Magdalenek gdzie skryły się Magdalenki i Elżbietanki (tam zamordowali jedna z sióstr. O tej tragedii pisaliśmy TUTAJ).

Kolejny dzień zmagań przyniósł czerwonoarmistom nowe sukcesy bojowe, bowiem zdobyli zakłady naprawcze kolei, gazownię przy obecnej ul. Gazowej oraz dworzec kolejowy. 27 lutego runęła szczytowa część wieży kościoła pw. Świętej Trójcy, która spadając przebiła dach i sklepienia nawy (zniszczeniu uległy organy).

W walkach o Lubań 7. Korpus Pancerny 3. Armii Pancernej Rybałki z 214.
Dywizji Piechoty (52. Armii Ogólnowojskowej). 28 lutego radzieckie czołgi wjechały na Kamienną Górę na południu miasta. Pomiędzy kościołem Św. Trójcy a Rynkiem walczono dosłownie o każdy dom, skutkiem czego zabudowa przy obecnej ul. Wrocławskiej zamieniła się w jedno wielkie gruzowisko. Rosjanom udało się także opanować fabrykę Winklera przy obecnej ul. Kopernika i częściowo Podkowę od strony obecnej ul. Słowackiego oraz Wojska Polskiego. Fragment tej zabudowy,(od ul. Kopernika nadal bronili zacięcie Niemcy), podobnie zresztą jak koszar.

Sowieci nie docenili należycie niemieckiej obrony. Czołgi Rosjan nie mające odpowiedniego wsparcia piechoty zostały niszczone przez doskonale znające miasto pododdziały Volkssturmu i Hitlerjugend wyposażonych w pancerfausty. Rosjanie cierpieli też na brak dostatecznego rozpoznania i prowadzili je doraźnie bojem. Nie mogło to się dla nich skończyć dobrze. Tracili czołg po czołgu i wielu ludzi.

1 marca walki przeniosły się w sąsiedztwo Domu pod Okrętem, który dostał się w ręce Rosjan i został przez nich utrzymany pomimo wściekłego kontrataku Niemców. W walkach o Dom pod Okrętem poległ dowódca lubańskiego Volkssturmu, porucznik Hubert Gomolka.

Sytuacja Niemców pod Lubaniem wydawała się być już rozpaczliwa. Rosyjskie czołgi docierały do obecnego Placu 3 Maja i do mostu, nad linią kolejową Lubań – Zgorzelec przy obecnej ulicy 7 Dywizji. Obrońcom pozostała jeszcze tylko jedna droga komunikacyjna: szosa od strony Zaręby. I w tym momencie niemieckie dowództwo przerzuciło pod Lubań posiłki. Ściągnięty został generał Walter Nehring, któremu podporządkowano dwa armijne korpusy pancerne.

2 marca przed świtem, Niemcy rozpoczęli kontruderzenie, mające na celu odbicie Lubania. Tworzący lewe skrzydło 39 Korpus Pancerny (w jego skład wchodziła m.in. 17. Dywizja Pancerna i 6. Dywizja Grenadierów Ludowych) ruszył w kierunku na Żarską Wieś, Gronów, Sławnikowice i Bielawę Górną. Na prawym brzegu Kwisy 57 Korpus Pancerny rozwinął natarcie w kierunku Radostowa i Nawojowa Śląskiego. 5 marca jednostki Wehrmachtu idące od wschodu i zachodu spotkały się na wzgórzu Lipieniec pod Nawojowem Śląskim i w ten sposób siły radzieckie stacjonujące w Lubaniu zostały zamknięte w kleszcze.

Bardzo trudne położenie 3. Armii Pancernej Gwardii w rejonie Lauban zaniepokoiło Stalina. Nie mógł Za zgodą dowódcy 1 Frontu Ukraińskiego marszałka Iwana Koniewa, gen. Paweł Rybałko wydał rozkaz odwrotu swych wojsk. Mieli się przebijać w kierunku Nowogrodźca. 6 marca Lubań opuściły ostatnie oddziały radzieckie.