Przełom XIX i XX wieku, to znaczące odkrycia anatomiczne i opis układu elektrycznego serca: włókien Purkiniego (1839), pęczka Hisa (1893), węzła przedsionkowo-komorowego (1906) oraz węzła zatokowego (1907). Nieznane dotychczas zaburzenia rytmu serca i nieprawidłowości w jego pracy można było zacząć diagnozować i rozumieć. Kiedy na początku XX w. do prześwietlenia klatki piersiowej i fluoroskopii serca dodano elektrokardiografię, kardiologia kliniczna stała się odrębną dziedziną medycyny, nierozerwalnie związaną z technologią.
Data publikacji 29.09.2024 r.
Czytaj dalej →