Od pewnego czasu zmagał się z groźną chorobą nowotworową. Nie poddawał się jednak. Snuł plany o nowej, solidarnej Polsce. Był oparciem dla wielu ludzi. Odszedł Kornel Morawiecki – założyciel i Przewodniczący „Solidarności Walczącej”. Od lat był zaprzyjaźniony z redakcją „Przeglądu Lubańskiego”.

Miał wielu przyjaciół, bo już po krótkiej chwili kontaktu wzbudzał zaufanie i wywoływał sympatię w swym otoczeniu. Pamiętam, jak pracując w jego komitetach wyborczych, codziennie zjawiali się u Niego starsi ludzie, prosząc o pomoc materialną. Nigdy nie odmawiał, dzielił się z każdym.

Kiedyś zorganizowałem wyjazd dla dziennikarzy do Brukseli do Komisji Europejskiej. Pojechał z nami, biorąc walizkę z wydawaną przez siebie „Gazetą Obywatelską”. Byłem zaskoczony, jak wiele wysokiej rangą urzędników przyszło, by Go spotkać. Był prawdziwą legendą i taką pozostanie w naszej pamięci.

Andrzej Ploch
Redaktor Naczelny

Andrzej Ploch, Kornel Morawiecki i Sławomir Piguła podczas wyjazdu studyjnego dla dziennikarzy do Brukseli. Siedziba Komisji Europejskiej – luty 2013 r. (foto: Przegląd Lubański)

Kornel Morawiecki miał 78 lat. Urodził się w 1941 roku, z wykształcenia był fizykiem. Zasłynął przede wszystkim jako założyciel i przewodniczący „Solidarności Walczącej”, organizacji, której głównym hasłem było odzyskanie niepodległości.

W 1968 roku po raz pierwszy wystąpił przeciwko władzom PRL, uczestnicząc w wydarzeniach marcowych. W końcu lat 70. związał się z opozycją demokratyczną we Wrocławiu, był redaktorem drugoobiegowego „Biuletynu Dolnośląskiego”. Po 1980 roku był działaczem „Solidarności” we Wrocławiu, a po wybuchu stanu wojennego ukrywał się.

W 1982 roku po rozłamie w podziemnej „Solidarności” stanął na czele „Solidarności Walczącej”, która stała się najbardziej radykalną i bardzo mocno zakonspirowaną organizacją w latach 80., wydającą w podziemiu około 100 tytułów gazet i czasopism, realizującą audycje radiowe i organizującą demonstracje.

Kornel Morawiecki był przez lata 80. jednym z najbardziej poszukiwanych przez SB działaczem podziemia. Był też działaczem, któremu udało się najdłużej ukrywać – aresztowano go dopiero w listopadzie 1987 roku. Ponieważ w tamtym czasie władze PRL nie chciały mieć więźniów politycznych, podstępem zmuszono Morawieckiego do wyjazdu za granicę. Po kilku miesiącach potajemnie wrócił do kraju.

Jako lider SW krytykował rozmowy Okrągłego Stołu, wzywał też do bojkotu kontraktowych wyborów 4 czerwca 1989 roku. Jego ugrupowanie domagało się wtedy całkowicie wolnych wyborów.

Po 1990 roku stanął na czele Partii Wolności, krytycznie nastawionej do rzeczywistości III RP, m.in. do braku rozliczeń z komunizmem czy braku lustracji.

W 2010 roku startował w wyborach prezydenckich, a w 2015 roku został posłem, kandydując z list Kukiz‘15. Był marszałkiem seniorem na pierwszym posiedzeniu Sejmu VIII kadencji. W 2016 roku odszedł z Kukiz‘15 i założył ugrupowanie Wolni i Solidarni.