Jeśli dobrze liczę, to średnio 2 821,32 zł miesięcznie na osobę, otrzymali urzędnicy z kierownictwa Urzędu Miasta Lubań, o czym ostatnio jest bardzo głośno w naszym mieście. Niezły dodatek, nawet brutto. W nazwie -specjalny, warto by rozstrzygnąć, co to znaczy – czy specjalnie dla nich, czy za specjalne zasługi (więc jakie?). Przecież to publiczny pieniądz. Ale przy okazji przypomniał mi się przypadek sprzed blisko trzech dekad . To co opiszę poniżej, miałem okazję obserwować z bliska. W Lubaniu, przed blisko trzydziestoma laty był w Lubaniu burmistrz. Był krótko. Gdy na starcie, pytano go o oczekiwaną pensję oświadczył, że chce nie więcej, niż jego poprzednik.

Wywodził się z „Solidarności”, z tej pierwszej (1980-89), tej od Wałęsy, Frasyniuka, Bujaka, Borusewicza, Michnika, Kuronia, Mazowieckiego, Geremka. Więc było dziwne, że gdy w
gabinecie pojawiał się petent i gorliwie powoływał się na znajomość oraz wspólny solidarnościowy rodowód, u tego burmistrza już na starcie miał przechlapane. Oj, nie podobało się to wielu działaczom…

Ów burmistrz od pierwszego numeru kupował (i – jak wiem – nadal kupuje) Gazetę Wyborczą. Gdy został burmistrzem,
i prasa należała mu się „z urzędu”, nie skorzystał z tego przywileju. Codziennie wręczał 50 zł (na dzisiejsze pieniądze – ok. 50 gr.) miłej, uczynnej, dostarczającej prasę do urzędu pani, by ta kupowała mu gazetę, prywatnie.

Były to czasy niezwykłego zamętu w dziedzinie własności lokali i budynków. Szef lubańskiego kina pukał do wielu drzwi w sprawie ratowania obiektu. Był i u burmistrza. Na koniec rozmowy, ze szczerej chęci próbował podarować włodarzowi miasta darmową wejściówkę do kina (nie była to „korzyść materialna”; po prostu burmistrz okazał się też być zawziętym kinomanem). Ten kategorycznie odmówił. Kiniarz zostawił więc karnecik w sekretariacie. Po godzinie przemiła sekretarka dyskretnie położyła wejściówkę obok przyniesionej szefowi kawie. Ten zabrał ją do domu. Gdy szef kina wielokrotnie widział burmistrza w kolejce po bilety i pytał o ową wejściówkę, nieustannie słyszał: „Aaa, zapomniałem, taki ze mnie gapa…”.

Gdy odwiedzili go – ówczesny senator Andrzej Piesiak i ówczesny Wojewoda Jeleniogórski Jerzy Nalichowski, zaprowadził ich do na obiad do restauracji „Słonecznej”. Zamówili po podwójnej porcji pierogów i kawie. I burmistrz zdecydował, że każdy płaci za siebie. Przemiła szefowa lokalu, świętej pamięci pani Dziunia była zszokowana. Że sekretarka nie uprzedziła o wizycie, bo by zamówiła extra mięso. Że tacy ważni goście wolą jeść w ogólnej sali, a nie, jak zawsze było przyjęte, w „zakaźniku” (wyjaśnienie dla młodych: oddzielna sala dla VIP-ów). Że każdy zapłacił z własnej kieszeni, a nie z rachunku urzędu. Nadmienię że goście przyjechali do Lubania, by namówić burmistrza do wycofania swojej rezygnacji z burmistrzowania. Bezskutecznie.

Gdy kilka lat później, były już burmistrz pracował jako urzędnik w jednym z wydziałów Urzędu Miasta Lubań i dostał nowe biuro, przemiła dziewczyna („gospodarcza”) chciała umówić się z nim na wyjazd po zakup mebli do owego biura. „No bo się należą”. A były burmistrz znowu okoniem odpowiedział: „-Po co? Te wystarczą. Biurko jakoś się trzyma. A dwa lekko chyboczące krzesła skręciłem przyniesioną z domu wkrętarką”. Zdezorientowane dziewczę poskarżyło się ówczesnemu burmistrzowi. Ten wezwał swojego starszego kolegę i przekonywał, że w budżecie są na to specjalnie wydzielone pieniądze. A były burmistrz:

-Ale brakuje pieniędzy na zasiłki! – mówi były burmistrz
– To są inne pieniądze! – powiedział burmistrz.
– Jak to, inne? Budżet to nie dekalog, zawsze można go zmienić – odpowiedział były burmistrz i postawił na swoim.

W sumie, wedle obecnych standardów, gość w ogóle nie miał najmniejszych kwalifikacji do bycia burmistrzem. Inna rzecz, że w wolnych i demokratycznych wyborach większość społeczeństwa, także w Lubaniu, odrzuciła Polskę Wałęsy, Frasyniuka, Bujaka, Borusewicza, Michnika, Kuronia, Mazowieckiego czy Geremka.

Autor: Andrzej Raab