Sytuacja prawna nie ma tu nic do znaczenia. Prawo tworzą ludzie dla ludzi. Ziemie zachodnie a dokładnie Dolny Śląsk to trochę ponad 200 lat naszego,panowania. Więcej lat obecna część Ukrainy była pod „naszym” panowaniem niż Śląsk. A już najmniej ziemie łużyckie. Prędzej powiem, że kresy wschodnie nie wróciły do nas, niż odzyskaliśmy coś co i tak kiepsko do nas należało. Taka jest historia Panie Andrzeju. Ta prawdziwa, nie czerwono-komunistyczna. A na mocy delkaracji to nas sprzedali, jak rolkę papieru wiadomo do czego.

Panie Andrzeju, nie można mówić że coś wróciło do Macierzy, bo nigdy nią nie było. Chyba, że mówca w reportarzu nie wie co to jest macierz. Śmiem twierdzić, że Pan Piotr Kuczmir, a dokładnie jego dziady lub pradziady mają korzenie tam gdzie dziś jest Ukraina. To jaka i dla kogo ta Macierz pisana z dużej litery ten Dolny Śląsk, a dokładnie Górne Łużyce?

Dzisiejszy stan prawny pozwala nam tu żyć, a nie mówić, że coś do nas wróciło bo było nasze. Nie było nasze! A to co było nasze nie wróciło.

Chce Pan polemizować z granicami Polski na przestrzeni wszystkich lat kiedy istniało i kiedy nie istniało?

Ale Lubań nie należał do Państwa Polskiego.
http://pl.wikipedia.org/wiki/Mieszko_I
I nie prawdą jest, że nikt nic nie stracił, jeżeli siłą ktoś coś zrobił. Panie Andrzeju, niech Pan nie przeczy historii. W tamtych latach rozwiązanie siłowe było standardem, więc proszę nie mówić, że Polanie to taki naród do rany przyłóż. Bo aż dziw, że nie zostaliśmy pępkiem świata.

Bardzo ciekawa dyskusja. Jak na dzisiejsze czasy plus za kulturę wypowiedzi. Nie zgadzam się zupełnie z „Karolem”. Dolny Śląsk to wymysł niemiecki. Po upadku Napoleona w 1815 (Traktat Wersalski) Niemcy dodawali do nazw miejscowości na Łużycach należących do Saksonii, która go wspierała, „Śląski” aby podkreślić prawo do posiadania tych ziem, które zagarnęli przyłączając do Prus. Wówczas Śląsk był pruski. Aby zrozumieć historię tych ziem warto przeczytać „Troję północy” w której autorka( nazwisko zapomniałem) omawia historię Słowian zachodnich (Połabskich). Z tego co pamiętam to swego czasu Zygmunt Stary był jakiś czas (przed koronacją) Wójtem Łużyc.
Po II Wojnie Światowej Łużyczanie (Łużycka Rada Narodowa ) zabiegali u Stalina i społeczności międzynarodowej o powołanie do życia państwa Serbołużyckiego, a nawet włączenie Łużyc do Polski lub Czech. Nie udało się.W tej chwili ten najmniejszy naród słowiański zanika – również dzięki integracyjnej polityce Niemiec. Siebie nazywają Serbja, a narody dawnej Jugosławi „Jużni Serbja”. Język dolnołużycki jest bardzo zrozumiały dla Polaka. Górnołużycki chyba bliższy jest czeskiemu. W zamierzchłych czasach wszyscy Słowianie porozumiewali się między sobą bez problemów, z Germanami nie – stąd nazwa Niemcy.
Łużyczanie mieli bliskie kontakty z pierwszymi Piastami, a w ich kulturze funkcjonuje pieśń o walce z Niemcami. Do dziś zachowana stara pieśń o tym, jak „Serby na Niemców w bój ciągnęli” pod wodzą polskiego króla. Na zamku budziszyńskim znajduje się wielki głaz zwany przez Serbów kamieniem „wercha” (króla) Bolesława.Mieszko II był przypuszczalnie pół-Serbem, gdyż jego matkę Emnildę powszechnie uważa się za księżniczkę łużycką, a małżeństwo Chrobrego z Emnildą tłumaczyłoby, dlaczego Chrobry z takim uporem walczył o utrzymanie Łużyc – Patrz Waldemar Bena „Polskie Górne Łużyce”.
Pozdrawiam autorów komentarzy i życzę owocnego zgłębiania tematu.