Decyzję o budowie tuneli pod obecnym Wzgórzem Kościuszki w Jeleniej Górze, w obawie przed nalotami aliantów, Niemcy podjęli w 1944 r. Miejsce wybrali nieprzypadkowo – istniały tam spore pomieszczenia piwniczne z około XVIII w. do przechowywania żywności i beczek z winem. Początkowo niemieccy inżynierowie zakładali, że w trakcie nalotów pod ziemią schronić będzie mogło się 2 tys. osób. Już w trakcie budowy tuneli postanowiono jednak, że obiekt ma pomieścić ponad 6 tys. ludzi. Naziści korytarze oznakowali systemem liter i numerów. Na wypadek braku energii elektrycznej jedno z wyjść ze schronu pomalowali farbą fluorescencyjną (świeci do dziś). W podziemiach znajdują się też trzy duże hale – dwie obudowane kamieniami, jedna cegłami. Wszystkie mają 8 m wysokości, około 6 m szerokości, a długości od 9 m do 15 m.

Obecnie żyje wciąż wiele osób, które jeszcze w młodzieńczym wieku tuż po wojnie penetrowały te podziemia. Twierdzą one, że to, co dziś można zwiedzać, nie jest jednak całością nazistowskiego schronu. Wskazują na zamurowaną aktualnie ścianę, twierdząc, że wcześniej biegł w tym miejscu tunel, który rozchodził się w dwie strony. Jedna nitka biegła pod miejski ratusz, a druga w kierunku dworca kolejowego. Ponadto jeden z niemieckich świadków, który w 1945 r. miał dziewięć lat, zapewniał, że niektóre wille położone przy wzgórzu miały przejścia do schronu przeciwlotniczego.