Zgodnie z zapisami stowarzyszenie zostało zorganizowane na zasadach wojskowych ze stopniami w korpusach szeregowych, podoficerów i oficerów. Jako członkowie przyjmowani byli mężczyźni pełnoletni, o nienagannej opinii, akceptowani przez innych członków. Na spotkaniach i uroczystościach każdy strzelec zobowiązany był do oddawania honorów i posłuszeństwa wobec przełożonych. Żaden strzelec nie miał prawa obrażać słownie i uczynkiemswoich kolegów pod karą 4-6 groszy za występek, płatną do kasy stowarzyszenia. Członkowie

byli też zobowiązani procedury musztry podczas wszelkich uroczystości, w których Stowarzyszenie brało udział. Na uroczystość każdy strzelec zobligowany był do stawienia się z dobrze wyczyszczonym karabinem, a podczas używania broni zachować ostrożność. Oczywiście strzelcy przechowywali statutowo broń w domach pod rygorem pełnego zabezpieczenia i zakazu używania do innych celów, niż stowarzyszeniowe. Karą było wyrzucenie ze związku. Nowo przyjęty członek wpłacał do kasy 5 srebrnych groszy, natomiast występujący i usunięty – 10 srebrnych groszy. Nowo wstępujący potwierdzał przyjęcie własnoręcznym

podpisem.

W 1857 roku postanowiono, że strzelcy mieszkający w okolicy króla kurkowego

zobowiązani byli do postawienia łuku triumfalnego przed jego domostwem. Jednocześnie

Schützengesellschaft zu Ober-Linda brał na siebie pomoc dla żon zmarłych członków.

W połączonych księgach finansowych za lata 1835/1836, znajdowały się zapisy o wypłatach

po 12 groszy w konkursie na króla strzeleckiego, zorganizowanego w dniach 21-22 sierpnia

1836 roku. Jednocześnie spisano wszystkich 49 uczestniczących strzelców – w tym dwie

kobiety (panie: Schumacher i Gotllich) Listę otwierają: miejscowy sędzia Lehmann,

nauczyciele: Beanschel, Schmidt, Buhl i kantor Baer z Grabiszyc. Pani Schumacher i pani Gotllich przejęły

członkowstwo w stowarzyszeniu po swoich zmarłych mężach. W następnych latach przybyło

szesnastu nowych strzelców, oczywiście w kasie pojawiło się 64 srebrne grosze. Nie sposób

wymieniać wszystkich. Do najbardziej znanych należeli: dwaj synowie ogrodników Weise i

Lohmanna, ślusarz Senftleben i tkacz Hartmann.

Do 1836 roku stowarzyszenie liczyło 65 strzelców i liczba sukcesywnie rosła. W 1840 roku

zanotowano wpłatę składki od 71 osób, w latach 1848-1850 od 80 osób. W roku zakończenia

wojny prusko-francuskiej Towarzystwo Strzeleckie w Ober-Linda liczyło 75 członków, aby po

1892 roku osiągnąć już 197. Od tego momentu liczebność systematycznie malała. W dniu

wybuchu I Wojny Światowej w księgach rachunkowych zapisanych było 92 strzelców. W

czasie robotniczych, a następnie nazistowskich, rozruchów w Niemczech powoli rosła

liczebność strzelców osiągając liczbę 127 w 1925 roku.

Pierwszy konkurs strzelecki, (Königsschiessen) jak i następne przez kolejne dziesięciolecia,

odbywały się rok rocznie w sierpniu. Od początku 1890 roku, w związku z licznymi

festiwalami strzeleckimi w okolicy, w których uczestniczyli zawodnicy z Ober-Linda, a

odbywającymi się właśnie w tym czasie, stopniowo przenoszono zawody na początek

sierpnia, a w końcu na lipiec.

W dniu świąt już od wczesnego rana przygrywała muzyka, a towarzyszył jej wzmożony

ruch mieszkańców. Po południu następował przemarsz barwnych związków w kierunku placu

strzeleckiego. Młodzi i starsi mieszkańcy wspólnie stawiali się na uroczystościach, gdzie przy

filiżance kawy i cieście słuchali orkiestry. Później obchodzili jarmarczne budy. Po zakończeniu

strzelania i po uroczystej proklamacji nowego króla kurkowego, następował leniwy powrót

do domostw. Wieczorem rodziny strzelców gromadziły się jeszcze raz na koniec w gospodzie,

gdzie zwykle organizowano zabawę taneczną.

Zwycięzcy w zawodach otrzymywali różne nagrody (zwierzęta domowe, nagrody

rzeczowe), które z czasem przybrały formę okolicznościowych medali. Odznaczenia te

zdobiły bluzy mundury strzelców, które przypominały krój wojskowy. Były

zielone, z czarnymi klapami, całości dopełniały czarne spodnie i kapelusz. Bractwa strzeleckie

posiadały również inne przedmioty kultu jak sztandary, czy instrumenty muzyczne. Jak

wcześniej wspomniałem, członkostwo w takiej organizacji w XIX i XX wieku było wielkim

zaszczytem. Bractwa kurkowe stały się wówczas elitarnymi stowarzyszeniami, które stawiały

sobie za główny cel i zadanie, szerzenie idei stowarzyszenia strzeleckiego, a w konsekwencji

świadomość poczucia obowiązków obywatelskich i państwowych, co niewątpliwie

jednoczyło lokalne społeczności.

Zawsze dbam o wizualizację tekstu, więc i tym razem przedstawiam fotografię. Na zdjęciu które prezentuję powyżej, znajduje się medal z moich zbiorów, wydany z okazji 50 – lecia powstania Towarzystwa Strzeleckiego, w sąsiadującym z dawną Ober-Lindą (Górną Platerówką obec. Włosień) Radzimowie (niem. Bellmannsdorf).