Pan Krause jak i pani Wenzl wspominają jeszcze jeden ciekawy zwyczaj. Mianowicie swojego rodzaju Kolędę, najczęściej z kolegą, polegającą na odwiedzaniu sąsiednich domostw w Olszynie (niem. Langenols) i śpiewaniu okolicznościowych piosenek. Kiedy w przewieszoną przez ramią torbę otrzymywali słodycze, jajka i ciastka, a nawet parę fenigów – chwalili gospodarzy. Kiedy natomiast trafiali na skąpców, w piosenkę pt. „Dzień dobry na Wielki Czwartek” wplatano słowa „w tym domu tylko obornik i odchody gołębi…”

Wielki Piątek był dniem zadumy nad tym, że Chrystus umarł za nas wszystkich. Ale w tym szczególnym dniu przesąd grał też swoją główną rolę. Krause wspominał, że Babcia jeszcze w nocy przygotowała duże gliniane naczynie i zanim wstał świt przyniosła ze strumyka Olszówka (niem. Oelsbach) napełnione naczynie. Woda ta miała mieć wielką moc uzdrawiania nie tylko ludzi, a także bydła. Uzdrawiająca moc zwiększała się, kiedy woda zaczerpnięta została pod mostem po którym przechodzili żałobnicy niosąc trumnę. Ważne było też, aby naczynie z wodą przenieść w całkowitym milczeniu. Dzisiaj wywołuje to uśmiech na ustach moich rozmówców, ale wtedy…

Wielki Piątek był świątecznym dniem modlitwy i wspomnieniem złożenie Jezusa do grobu. Do dziś w Niemczech jest dniem wolnym od pracy. Po nabożeństwach wierni byli zapraszani przez pastorów do sal katechetycznych na agapę, czyli coś na kształt wspólnego posiłku składającego się z chleba, wina oraz wody. W domach nie przestrzegało się jednak rygorystycznie zasad ścisłego postu, w związku z czym na stołach pojawiały się jaja w kwaśnym sosie, tradycyjna ryba oraz potrawy codzienne.

W licznych ludowych obyczajach wiosennych zachowały się motywy mistyczne i szeroko pojęte przedchrześcijańskie, do których dołączono później symbolikę chrześcijańską. Dwa centralne symbole to jaja Wielkanocne i zając Wielkanocny. Według prastarych wierzeń jajko jest źródłem wszelkiego życia. Zając uważany jest za symbol płodności. Od wielu wieków jaja Wielkanocne maluje się na kolorowo. W Niedzielę Wielkanocną rodzice chowali pomalowane jaja, zajączki z czekolady oraz inne słodycze, a dzieci szukały ich w mieszkaniu lub ogrodzie. Najczęściej jaja malowano na zielono i działo się to właśnie w Wielki Czwartek, zwany często z tego powodu Zielonym Czwartkiem.

Jajkiem wielkanocnym, zgodnie z myślą homeopatii, pocierano grzbiety bydła i koni, aby były równie zdrowe i okrągłe jak ono. Skorupkami ze świąt karmiono drób, aby się dobrze chował, zakopywano je też w grządkach dla ochrony jarzyn przed szkodnikami, wierząc, że kiedy urosną będą dorodniejsze i zdrowsze.

Wielka Sobota w domu państwa Krause przebiegała na dalszych przygotowaniach do kulminacyjnej Niedzieli Wielkanocnej, kiedy to po śniadaniu wszyscy udawali się do ogrodu na „wielkanocne polowanie” w poszukiwaniu „gniazd” przygotowanych wcześniej przez dziadków i rodziców. Zwyczaj ten pojawił się w Niemczech w XVI lub XVIII wieku. Te „gniazda” to ukryte miejsca z zajączkami, pisankami, a czasem z prezentami dla dzieci. Na przykład Pani Wenzl wspominała znalezienie w takim właśnie „gniaździe” tekturowego plecaka szkolnego z drewnianym piórnikiem i ściereczką do tablicy. Oczywiście nie można zapomnieć o charakterystycznym bukiecie Wielkanocnym. Były to zielone gałązki w wazonie, przybrane wydmuszkami lub też krzak w ogrodzie podobnie ozdobiony.

Po świątecznym niedzielnym śniadaniu w wielu domach. Jak wspomina pan Indeka istniał zachowany do dzisiaj zwyczaj zabawy w tłuczeniu jaj, polegającej na stukaniu się jajkami tak aby uszkodzić skorupkę przeciwnika, nie uszkadzając jednocześnie swojej. Istniał też zwyczaj obdarowywania najbliższych drobnymi prezentami zapakowanymi w duże tekturowe jajka. Chodzenie do kościoła na Wielkanoc było po Bożym Narodzeniu czymś wyjątkowym. Moi rozmówcy wspominali dźwięki dzwonów, organów, granie na puzonie, a także pojednawcze słowa pastorów.

Było kilka słów o olszyńskich i okolicznych zwyczajach, więc teraz warto wspomnieć też o świątecznych potrawach. Na stołach stawiano hackepeter – coś w rodzaju grubo zmielonej metki mięsnej z przyprawami, cebulą i pietruszką, jajeczka uformowane z białego sera z ziołami, a także babki drożdżowe w kształcie zajączka. Oczywiście mięso, najczęściej baranie i kiełbasy. Skoro niemieckim symbolem wielkanocnym był i jest zajączek, a zajączek nie może obejść się bez marchewki, więc na stół „wjeżdżała” wielkanocna zupa marchewkowa z kluseczkami. Podawano też pieczone owocowe strucle, w niektórych domach chleb orzechowy, a także jaja w kwaśnym sosie.

W ówczesnych Niemczech, podobnie jak dzisiaj nie obchodzono tak jak w Polsce zwyczaju Lanego Poniedziałku. Dzień ten przeznaczano na odpoczynek i wizyty u rodziny czy sąsiadów. Nie było też, jak to miało i ma w naszym kraju zwyczaju święcenia pokarmów.

Niemieckim zwyczajem „gniazda” mam dla Państwa zajączka, czy też pisankę z olszyńskim akcentem. Są nimi trzy pocztówki wielkanocne pochodzące z przedwojennej Olszyny.

Wielkanoc powinna nas skłaniać do zadumy i przemyśleń nad swoim życiem ale również do radości z radości ze zwycięstwa życia, tak więc składam Państwu najserdeczniejsze życzenia wesołych oraz pełnych miłości Świąt Wielkiej Nocy i pragnę pozostawić  Was Drodzy Czytelnicy ze słowami fragmentu jednej z pieśni ewangelickich czasu pasyjnego: