Szturm Wojska Polskiego na oddziały Armii Czerwonej na przedpolach stolicy Polski. Na pierwszym planie ks. Ignacy Skorupka, kapelan walczących pod Warszawą żołnierzy WP, którego śmierć stała się jednym z symboli Bitwy Warszawskiej. 

Rosyjskiej Federacyjnej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej

Dzisiaj (15.08.2020 r.) obchodzimy 100 rocznicę zwycięskiej Bitwy Warszawskiej, którą Wojsko Polskie stoczyło 15 sierpnia 1920 r. na przedpolach Warszawy z Armią Czerwoną, podczas wojny polsko – bolszewickiej, trwającej w latach 1919 – 1921.

Bitwa Warszawska zwana również Cudem nad Wisłą, została stoczona w dniach 13–25 sierpnia 1920. Ale decydujący teatr działań tej operacji, odbył się właśnie 15 sierpnia na przedpolach Warszawy. W tym dniu po niezwykle krwawych walkach, jednostki Wojska Polskiego pod dowództwem Naczelnego Wodza marszałka Józefa Piłsudskiego, zatrzymały nacierające na stolicę jednostki Armii Czerwonej Rosyjskiej Federacyjnej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej, dowodzone przez marszałka Michaiła Tuchaczewskiego.

Głównodowodzący siłami polskimi Marszałek Józef Piłsudski

Już rankiem 16 sierpnia, 4 Armia WP rozpoczęła kontrofensywę znad Wieprza. 17 sierpnia, siły polskie osiągnęły już linię Biała Podlaska – Międzyrzec – Siedlce – Kałuszyn – Mińsk Mazowiecki, a 18 sierpnia marszałek Piłsudski wydał rozkaz przegrupowania wojsk i siłami swojej 4 Armii (którą dowodził osobiście) oraz 2 Armii dowodzonej przez generała Edwarda Śmigłego – Rydza, utworzył operacyjną grupę pościgową, której celem było jak najszybsze wyparcie Rosjan z okolic linii Wisły, oraz odcięcie ich od zaopatrzenia i odwodów.

19 sierpnia Rosjanie byli już w odwrocie. Do kontrofensywy, na całej linii frontu, przystąpiły w tym czasie pozostałe polskie jednostki, które dotąd zabezpieczały działania trzonu kontrataku – 4 i 2 Armii Wojska Polskiego.

Głównodowodzący siłami rosyjskimi Marszałek Michaił Tuchaczewski

Zmęczeni, wykrwawieni, pozbawieni łączności, zaopatrzenia i rezerw Rosjanie, rozpoczęli nieskoordynowany odwrót, by nie powiedzieć – ucieczkę w popłochu. Do tak dużej porażki Bolszewików pod Warszawą, przyczyniła się niewątpliwie postawa marszałka Siemiona Budionnego, który siłom dowodzonej przez siebie 1 Armii Konnej, nakazał szturm Lwowa i aż do 20 sierpnia ignorował rozkazy zaprzestania operacji lwowskiej, na rzecz wsparcia natarcia sił marszałka Tuchaczewskiego w kierunku Warszawy.

Kiedy 21 sierpnia 1 Armia Konna ruszyła na pomoc marszałkowi, dowodzone przez niego oddziały były już w głębokim odwrocie, a główne ugrupowania sowieckiego Frontu Zachodniego czyli 3 i 16 Armia, zostały kompletnie rozbite. Budionny o tym nie wiedział i uderzył poprzez Busk, Sokal w kierunku na Hrubieszów i Zamość, by dalej przez Lublin, wyjść na tyły nacierającej na północ grupy uderzeniowej Wojska Polskiego.

Jego plan się nie powiódł, ponieważ pod Zamościem napotkał niespodziewany opór ze strony polskich odwodów, tj. 13 Dywizji Piechoty pod dowództwem generała Stanisława Hallera oraz 1 Dywizji Jazdy dowodzonej przez pułkownika Juliusza Rómmla, a także idących na pomoc Zamościowi spod Krasnegostawu dwóch kolejnych polskich dywizji tj. 10 Dywizji Piechoty i 2 Dywizji Piechoty Legionów. Całością polskiego zgrupowania w tym rejonie dowodził generał Władysław Sikorski.

Budionny zdał sobie sprawę z tego, że znalazł się w kleszczach i ratował się odwrotem w kierunku Hrubieszowa. Oddziały polskie ruszyły w pościg i w koncentrycznym ataku zajęły miasto. Żołnierze Budionnego tego boju nie przyjęli i wycofali się za rzekę Bug.

Mniej więcej w tym samym czasie, wycofujące się spod Warszawy siły rosyjskie zostały zepchnięte w kierunku Prus Wschodnich, gdzie przekroczyły granicę polsko – niemiecką, i tam zostały internowane przez Niemców.

Bitwa Warszawska ochroniła Zachód przed sowieckim komunizmem i zadecydowała o zachowaniu przez Polskę niepodległości. Jest uważana za 18 najważniejszą bitwę w dziejach świata.

Od 1992 roku, 15 sierpnia obchodzony jest również jako Święto Wojska Polskiego.

Poniżej emitujemy Film Jerzego Hoffmana pt.”1920 Bitwa Warszawska”: