Dzisiaj (14.11.2020 r.) przekonałem się osobiście, że polska służba zdrowia jest w ogromnej zapaści. W tak dużej, że trudno to sobie nawet wyobrazić. I nie przekona mnie ani Premier Morawiecki ani minister Niedzielski, że wszystko jest w porządku i wszystko jest pod kontrolą. Bo nie jest!

Mój sąsiad, człowiek mocno zasłużony dla powojennego Lubania, ma 87 lat i jest schorowany. Nagle dostaje krwotoku i zaczyna się dławić krwią. Jego syn natychmiast biegnie po sąsiadkę która jest pielęgniarką. Kobieta przejmuje pacjenta uspokaja go i wraz z synem próbują opanować krwotok, niestety bezskutecznie. Dzwonią oczywiście po karetkę. Dyspozytorka informuje, że nie ma wolnej karetki i podkreśla że przyśle Zespół Pogotowia Ratunkowego, gdy tylko „coś się zwolni”, ale jednocześnie instruuje sąsiadkę i syna chorego jakie czynności mają wykonać na pacjencie, by mu skutecznie pomóc.

Mijają kolejne minuty, karetki nie ma. Sąsiadka z synem są ciągle przy pacjencie i pilnują by mężczyzna nie zachłysnął się własną krwią. Karetki ciągle nie ma. Dyspozytorka jest bezradna, słychać że chce pomóc, ale jest bezsilna. Mijają kolejne minuty, a karetka nadal nie przyjeżdża. Sąsiad traci przytomność, karetki ciągle brak! Wszyscy jesteśmy zrozpaczeni i bezsilni a krwotoku nie daje się zatamować, ale jest – powiedzmy „pod kontrolą”. W pewnym momencie wydaje się, że sąsiad umiera niemal na naszych oczach.

Kiedy na miejsce przybywa ZRM, od zgłoszenia mija prawie 50 minut. Normalnie, karetka w takich przypadkach (zagrożenie życia) dojeżdża w przeciągu 5 – 10 minut. Medycy natychmiast przejmują pacjenta. Nie mogli dotrzeć wcześniej, bowiem ratowali  innego pacjenta. Na szczęście sąsiad żyje, jest w stanie ciężkim, ale żyje! Cieszymy się i płaczemy. Współczujemy rodzinie chorego sąsiada, ale żal nam też załogi karetki i dyspozytorki. Wiemy że są przemęczeni, przepracowani, jest ich za mało na czasy koronawirusa, nie oskarżamy ich, wręcz się z nimi solidaryzujemy.

Nasz sąsiad na szczęście przeżył, ale ilu osób nie udało się dzisiaj medykom uratować, bo nie mogli dotrzeć na czas? To zapewne za jakiś czas pokażą statystyki.

Mnie nikt i nic nie jest już w stanie przekonać do tego, że polski system opieki zdrowotnej jest wydolny. Jest bardzo niewydolny, jest w ogromnej zapaści. I tego stanu nie zamażą ani zdjęcia świetnie wyposażonego szpitala stworzonego na stadionie narodowym, ani tym bardziej zaklinanie rzeczywistości. Po prostu nie wymażą!

Autor: AM