Lauban 1945 – zniszczony sowiecki czołg T34/85 – dolnyslask.org.pl

W dniu 4 marca 1945 generał Rybałko już wie na pewno, że sytuacja pod Lubaniem jest bardzo trudna. Jeszcze w dniu 4 marca dowódca armii specjalnym rozkazem wzmacnia siły na północ od Lubania tworząc kilka dodatkowych grup bojowych, które wraz z działającą już w okolicy Mściszowa 53. brygadą pancerną gwardii i dodatkowo idącym od północy z odsieczą inżynieryjnym pułkiem czołgów otrzymują zadanie skoncentrowanego uderzenia na Łagów (Radogoszcz).

W dniu 5 marca jednostki powyższe dysponując łącznie liczbą ok. 40 czołgów i dział pancernych znoszą niemiecką blokadę szosy w tym rejonie i tworzą wolny korytarz długości 800 i szerokości 300m.

Lauban 1945 – zniszczone kamienice w centrum miasta – źr. fotopolska.eu

Jednocześnie Rybałko wciąż liczy, iż jest w stanie utrzymać zdobycze w Lubaniu. Kieruje do 7. i 9. Korpusów szefa sztabu armii, który ma bezpośrednio na miejscu nadzorować sytuację, a następnie przesyła rozkaz, w którym informując o zbliżającej się z północy odsieczy kategorycznie zabrania opuszczania Lauban przez siły 7. Korpusu Pancernego (sic!)

Jest to niezrozumiałe i świadczy o zamieszaniu jakie zapanowało w sowieckim dowództwie, bowiem jeszcze tego samego dnia, w późnych godzinach wieczornych rozkaz opuszczenia Lubania otrzymują wszystkie walczące w mieście i wokół niego sowieckie jednostki.

Pancerniacy Fuhrer-Begleit-Division obok czołgu PzKpf V Panther w Olszynie po walkach wokół Lubania – źr. waralbum.ru

Stopniowy odwrót rozpoczyna 23. brygada piechoty zmotoryzowanej. Pozostawiając jako ubezpieczenie 1. batalion ( 14 ludzi sic!) na pozycjach w rejonie rzeki Siekierki przy ul. Podwale, wycofuje z miasta przez Uniegoszcz 2. i 3. bataliony w kierunku na Radostów Dolny. Oddziały otrzymują zadanie oczyścić od nieprzyjaciela las pomiędzy Uniegoszczą, a Radostowem Dolnym i zabezpieczyć drogę odwrotu z Radostowa do Nawojowa Śl. Do godz. 16.00 bataliony osiągają zamierzony cel.

Na pozycjach pod Kamienną Górą trwa 71. brygada zmechanizowana. Jednak o godz. 22.00 do dowództwa brygady dociera rozkaz opuszczenia miasta o 2.00 w nocy.

Na Ostróżku broni zajętych pozycji 91. brygada pancerna. W ciągu dnia 5 marca nieprzyjaciel siłami od 1 do 2 kompanii piechoty, od 3 do 5 pojazdów, od 4 do 7 transporterów opancerzonych pięć razy przechodził do ataku na rubież zajętą przez oddziały brygady. Ataki rozpoczynały się od przygotowania artyleryjskiego prowadzonego z tyłów nieprzyjaciela. Nieprzyjaciel rozpoczynał ataki o godz. 8.50, 11.15, 14.40, 16.00 i 18.20. Walki związane z odparciem natarcia trwały od 35 do 50 minut. Nie odnosząc sukcesów w rejonie wzgórza 290,4 nieprzyjaciel koncentrował znaczne siły w rejonie Uniegoszczy, planując uderzyć na nasze siły od tyłu i odciąć zgrupowanie naszych wojsk znajdujące się w rejonie Lubania.

Mapa walk 91. brygady pancernej gwardii z 8. Dywizją Pancerną o wzgórze Ostróżek w dniu 5 marca 1945 roku – źr. CAMO FR

Podobnie jak inne sowieckie jednostki w ciągu dnia brygada otrzymuje rozkaz pozostawienia zajmowanej rubieży i wycofania się w rejon Nowogrodźca. Początek ewakuacji – 6 marca, 2.00 w nocy.

Tak więc klamka zapadła. Pobożne życzenia Rybałki utrzymania Lauban za wszelką cenę, wobec wycieńczenia i wykrwawienia swoich oddziałów, okazały się utopią. Zbliżał się moment odwrotu.

Cdn.

Szanowni Państwo, drodzy czytelnicy i widzowie, zapraszam do śledzenia codziennie historii Bitwy Lubańskiej na łamach Przeglądu Lubańskiego. Zapraszam również do odwiedzenia mojego kanału filmowego na YouTube.

Kanał autora na YouTube: KLIKNIJ TUTAJ

Autor: Jarosław Ludowski

dodano 04.03.2020 r.

Data publikacji: 2020/03/05