Generał Heinz Kessler

Lubań jest miastem, w którym urodzili się, dorastali i mieszkali ludzie, którzy w różnych okresach czasu w sposób znaczący uczestniczyli w wydarzeniach historycznych mających ogromne znaczenie dla Europy. Lubanianinem był m.in. jeden z najważniejszych poetów i prozaików okresu powojennego Arno Schmidt. Był nim też ostatni dowódca SS i policji III Rzeszy, Gauleiter Śląska oraz jeden z zastępców Hitlera – Karl Hanke. Ale z Lubania pochodzi również jeden z najpotężniejszych decydentów byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej i drugi najważniejszy człowiek w Układzie Warszawskim generał Heinz Kessler.

Przyszły wschodnioniemiecki komendant główny tzw. Volkspolizei (Policji Ludowej), szef sztabu generalnego wojsk NRD i późniejszy minister obrony tego kraju, przyszedł na świat w Lubaniu 26 stycznia 1920 roku. Niewiele wiadomo o rodzicach Kesslera. Na pewno byli robotnikami, a ojciec Kesslera zdeklarowanym niemieckim komunistą i działaczem Komunistycznej Partii Niemiec. W późniejszym czasie, w działalność polityczną Kesslera seniora, włączyła się również matka Heiza. Mały Kessler był tak zindoktrynowany poglądami swoich rodziców, że jeszcze w Lubaniu, gdzie ruch komunistyczny miał się bardzo dobrze, wstąpił w wieku sześciu lat do Czerwonych Młodych Pionierów – organizacji młodzieżowej Komunistycznej Partii Niemiec. Tak przynajmniej podają oficjalne źródła niemieckie.

Rok później Kesslerowie zdecydowali się opuścić Lubań i wyjechać do Chemnitz, gdzie Heinz najpierw uczęszczał do szkoły podstawowej, a następnie do mechanicznej szkoły zawodowej, którą ukończył w roku 1936, podejmując od razu pracę w jednym z zakładów w Chemnitz. W 1940 roku został powołany do Wehrmachtu, przeszedł szkolenie dl a żołnierzy piechoty, a na początku roku 1941 wraz z dywizją w której służył, został przerzucony do Piotrkowa Trybunalskiego. Następnie wraz ze swoją jednostką, jako pomocnik strzelca brał udział w ataku na ZSRR w czerwcu 1941 roku. Jednak już 15 lipca 1941, podczas walk w pobliżu Bobrujska, na wschodnim brzegu Berezyny zdezerterował z Wehrmachtu i poddał się Armii Czerwonej. Po pobycie w obozie jenieckim w Krasnogorsku, gdzie miał kontakty z członkami Komunistycznej Partii Niemiec, wraz ze swoim przyjacielem Franzem Holdą został przeniesiony do fabryki w pobliżu obozu jenieckiego koło Karagandy w Kazachstanie.

Przewodniczący Rady Państwa NRD Walter Ulbricht wręcza Heinzowi Keßlerowi nominację na stopień generała-pułkownika, 1 marca 1966

Pod koniec 1941, po wizycie w obozie Waltera Ulbrichta późniejszego twórcy i  przywódcy NRD, dobrowolnie zaczął uczęszczać na pięciomiesięczny kurs w tzw. Szkole Antyfaszystowskiej. Po ukończeniu kursu wraz z Holdą wrócił do Krasnogorska, aby kontynuować działalność komunistyczną wśród niemieckich jeńców. Tu został zwerbowany przez VII Wydział Głównego Zarządu Politycznego Armii Czerwonej i skierowany do działań propagandowych na froncie. W grudniu 1942 brał udział w pierwszej akcji agitacyjnej pod Wielkimi Łukami. W latach 1943–1945 był członkiem Narodowego Komitetu „Wolne Niemcy” . W listopadzie 1943 ukończył kurs dla młodzieżowych funkcjonariuszy partyjnych w Szkole Antyfaszystowskiej Nr 12. W 1945 powrócił do Niemiec, gdzie założył organizację pionierską FDJ, której został sekretarzem.

Od tego momentu zaczęła się błyskawiczna kariera Heinza Kesslera. Trzy lata po ślubie z Rutch Schmidt, w marcu 1950 roku, Kessler został deputowanym do Izby Ludowej NRD. Już 1 października tego samego roku, Kessler dostał nominację na stanowisko Komendanta Głównego Volkspolizei (Policji Ludowej) i awans na stopień generała brygady policji (generalmajor). W okresie od 1 września 1952 do 31 sierpnia 1955, Heinz Kessler dowodził siłami powietrznymi Skoszarowanej Policji Ludowej (wówczas w NRD nie istniały jeszcze siły zbrojne. Armię NRD powołano dopiero 1 marca 1956 roku). Od września 1955 do sierpnia 1956 studiował w Akademii Wojskowej Sił Powietrznych ZSRR w Moskwie. a p0 powrocie do kraju, 1 września 1956 został powołany na stanowisko zastępcy Ministra Obrony Narodowej NRD oraz dowódcę Sił Powietrznych i Obrony Powietrznej nowopowstałej Narodowej Armii Ludowej NRD (NVA). Od 15 marca 1967, już jako generał dywizji (generalleutnant) NVA, obok stanowiska wiceministra obrony narodowej, pełnił również funkcję szefa sztabu enerdowskich wojsk.

W 1970 roku Kessler został zastępcą szefa Sztabu Zjednoczonych Sił Zbrojnych Układu Warszawskiego i od tej chwili stał się jednym z najpotężniejszych wojskowych paktu warszawskiego i najważniejszym (zaraz po Honeckerze) człowiekiem w NRD.
W styczniu 1971 uległ poważnemu wypadkowi samochodowemu, przeszedł kilka operacji i spędził w szpitalu około ośmiu miesięcy. Mimo długiej rekonwalescencji, po wypadku nigdy nie odzyskał pełni zdrowia.

Generał Kessler z przywódcą NRD Erichem Honeckerem

3 grudnia 1985 po nagłej śmierci gen. Karla-Heinza Hoffmanna, Kessler został awansowany na najwyższy stopień wojskowy w enerdowskich siłach zbrojnych –  generała armii (armeegeneral), oraz powołany na stanowisko Ministra Obrony Narodowej NRD i członka Komitetu Ministrów Obrony Układu Warszawskiego. Odtąd Kessler stał się najważniejszym (zaraz po Honeckerze) człowiekiem w NRD. 1986 został  również członkiem Biura Politycznego, a w 1987 członkiem Narodowej Rady Obrony NRD.

W tym czasie w NRD trwał już polityczny kryzys. Pod wpływem pieriestrojki w ZSRR na terenie Niemiec Wschodnich trwały masowe wiece. Pomimo potrzeby reform i zmian, Politbiuro nie reagowało udając że nic się nie dzieje. Miesiąc po uroczystościach z okazji czterdziestej rocznicy powstania NRD, zostali zmuszeni do rezygnacji z zajmowanych stanowisk – sekretarz generalny SED Przewodniczący Rady Państwa NRD Erich Honecker, a następnie premier NRD Willi Stoph. 17 listopada 1989 również Heinz Kessler został odwołany ze stanowiska Ministra Obrony Narodowej NRD. Około miesiąca pozostawał w ministerstwie bez specjalnego przydziału, a 14 grudnia 1989 został zmuszony do przejścia na emeryturę.

Oskarżenie za wydanie rozkazu strzelania do uciekinierów z NRD na Zachód.

Na najsilniej na świecie strzeżonej granicy pomiędzy NRD a RFN, od 1945 do 1989 roku, mogło zginąć od 270 nawet do 400 uciekinierów. Większość z nich stanowili obywatele NRD. Generał Kessler jest uważny za jednego z architektów rozkazu strzelania do uchodźców. Władze zjednoczonych już Niemiec, postawiły Kesslera w stan oskarżenia za wydanie tego rozkazu enerdowskim żołnierzom ochrony pogranicza (tzw. Grnzentruppe). 16 września 1993 sąd w Berlinie, uznał go winnym i skazał na siedem i pół roku więzienia. Były zastępca Kesslera – wiceminister obrony NRD gen Fritz Streletz otrzymał wyrok pięciu i pół roku pozbawienia wolności. W 1996 Heinz Kessler opublikował swoje wspomnienia z tego okresu w książce pt. O udziale osobistym. Pamiętniki. 29 października 1998 został przedterminowo zwolniony z więzienia z powodów zdrowotnych.

Hainz Kessler podczas spotkania w Berlinie – czasy współczesne.

Nie ma oficjalnych informacji na temat ewentualnych wizyt jednego z najpotężniejszych ludzi bloku wschodniego w Lubaniu. Jeżeli Heinz Kessler kiedykolwiek odwiedził miasto, musiała być to wizyta prywatna.

Heiz Kessler, mimo bardzo podeszłego wieku, nadal chętnie uczestniczy w wykładach i prelekcjach, na których spotykają się działacze partyjni z byłej NRD oraz emerytowani wojskowi NVA i Volkspolizei. Ostatnio całe Niemcy obiegł list Kesslera podpisany przez kilku wojskowych wschodnioniemieckiej armii do narodu pn. Żołnierze za pokojem.

Przetłumaczony list TUTAJ

Autor: Sławomir Piguła

Źródła:
– spiegel.de
– wikipedia.org
– bz-berlin.de
– wyborcza.pl