02.03.2012

Od 1815 r. ziemie rozciągające się między Nysą Łużycką a Kwisą są związane administracyjnie z Dolnym Śląskiem. Wcześniej, przez kilkaset lat, stanowiły integralną cześć margrabstwa Górnych Łużyc. Wymuszony postanowieniami Kongresu Wiedeńskiego podział starej krainy nigdy nie zatarł w świadomości jej mieszkańców poczucia odrębności i wartości własnego nadzwyczaj bogatego dziedzictwa kulturowego.

W 1945 r. wschodnia część Górnych Łużyc została włączona w granice państwa Polskiego. Przez kilkadziesiąt lat nowi mieszkańcy tych ziem, ze zrozumiałych względów, nie przykładali wagi do obcej spuścizny kulturowej. Sytuacja zaczęła się zmieniać dopiero w latach 90-tych minionego stulecia. Natomiast w chwili obecnej coraz większa grupa Polaków zaczyna wyraźnie utożsamiać się z Górnymi Łużycami i propagować ich geograficzne, historyczne oraz przyrodnicze walory. Ważnym elementem krajobrazu wschodnich Górnych Łużyc były i są dawne siedziby szlacheckie – pałace oraz dwory. Niestety większość z nich znajduje się w chwili obecnej w opłakanym stanie technicznym. Aby ten negatywny stan rzeczy zaczął się zmieniać, potrzebna jest powszechna świadomość ogromnej wartości tego dziedzictwa oraz pieniądze. Właśnie w tym celu Związek Muzeów w Krobnitz oraz Muzeum Miejskie Dom Gerharta Hauptmanna w Jagniątkowie przygotowały obszerną publikację książkową oraz wystawę poświęconą pałacom na polskich Górnych Łużycach.

Wystawę którą zorganizowało Łużyckie Centrum Rozwoju można oglądać od 28 lutego w Lubaniu. W holu Galerii Łużyckiej zostało wyeksponowanych kilkadziesiąt tablic zawierających informacje z zakresu historii Górnych Łużyc, górnołużyckiej szlachty, architektury i sztuki oraz znaczną liczbę wspaniałych fotografii i dawnych grafik. Wystawa zostanie potrwa do 23 marca.

Autor: Małgorzata Wąs.